Açık hava tiyatrosunda ses ve oturma

Açık hava tiyatrosu, tavanı gökyüzü olan bir salondur. Duvar azdır, rüzgâr vardır, taş basamak akşam serinler. Bu dağınıklık, oyunu küçültmez. Sesin ve bedenin başka bir sözleşmeyle oturmasını ister. Sözleşmeyi bilmeden giden seyirci, ikinci perdede üşüyüp repliği kaçırır. Kaçırmak, oyunun suçu olmayabilir.

Ses nereye gider

Kapalı salonda ses duvardan döner. Açık havada bir kısmı göğe karışır. Oyuncu bunu bilerek daha net konuşabilir. Yine de rüzgâr, bir cümleyi alıp götürebilir. Götürdüğünde kızmadan önce yerinize bakın. Çok yanda oturmak, sahnenin ağzından uzak düşmenize yol açar. Orta, her zaman en pahalı yer değildir. Çoğu zaman en adil duyulan yerdir.

Arkadan gelen bir bağırış ya da uzaktaki trafik, sahnenin altını oyabilir. Bunu oyuncuya fatura etmeyin. Perde arasında bu sesleri de konuşabilirsiniz. Konuşmak, oyunu kötü ilan etmek için değil, kulağın neyle yarıştığını ayırmak içindir.

Taş ve beden

Basamak taşsa ince bir örtü, iki saat sonra belinizi kurtarır. Örtü yoksa ceket katlanır. Katlanan ceket, yanınızdakinin yerini de çalmasın. Dizlerinizi uzun uzun yaymak, ön sıranın ensesine değer. Açık hava, daha laubali oturma hakkı vermez.

Güneş batmadan önce yer seçin. Batınca merdiven zor görünür. Geç gelen, karanlıkta dizlere sürtünerek ilerler. Erken oturmak, hem sizin hem oyuncunun akşamını düzeltir. İlk tiyatro akşamı kapalı salonda öğrenilen adap, burada ceketin ve basamağın diliyle tamamlanır.

Hava ve ışık

Akşam serinler. Yaz ortası bile omuz ister. Şemsiye, ani bir sağanak için düşünülmüşse sahnenin görüşünü kesmeyecek şekilde kapalı tutulur. Açık şemsiye, arkanızdakinin perdesi olur. Yağmur uzarsa ekip oyunu kesebilir. Kesilirse ikinci planınız olsun.

Işık, gökyüzü kararınca sahneye toplanır. Toplanmadan önceki alacakaranlıkta yüzler zor seçilir. Bu süre, kusur değil, günün halidir. Telefonun ışığını bu arada da kapalı tutun. Açık hava, ekranı daha çok parlatır.

Yiyecek ve ses

Paket, taş basamakta salondakinden daha çok çınlar. Oyun başlamadan bitirin. Su şişesinin kapağı da bir replik kadar net duyulabilir. Kapağı önceden açın. Çocuk varsa kısa bir oyun ya da erken saat daha uygun olabilir. Uzun bir trajediyi üşüyen bir çocukla bölmek, hem onu hem sırayı yorar.

Alkış, rüzgârda dağılabilir. Dağılması, beğenilmediği anlamına gelmez. Birlikte vurunca yine duyulur. Erken alkış, açık havada da cümleyi keser.

Oyun bitince

Merdiven çıkışı yavaştır. İtmek, karanlıkta düşürür. Öndekini bekleyin. Battaniyenizi basamakta bırakmayın. Bırakılan örtü, sonraki akşamın ya da o gecenin son seyircisinin ayağına dolanır.

Eve dönerken tek sahne seçin. Açık havada akılda kalan, bazen söz değil, rüzgârın bir cümleyi kestiği andır. O an da oyunun parçasıdır. Parçayı kusur diye silmeden önce, kulağınızın nerede durduğunu sorun.

Sık sorulan sorular

En önde mi oturmalıyım? Şart değil. Çok önde boyun ağrıyabilir, çok yanda ses kaçabilir. Ortaya yakın bir basamak çoğu akşam daha dengelidir.

Yağmurda oyun sürer mi? İnce çisentide sürebilir. Perde ve teknik ıslanırsa kesilir. İnce bir üstlük ve dönüş planı tutun.

Battaniye ayıp mıdır? Hayır. Taş akşam serinler. Yanınızdakinin yerini çalmayan bir örtü, repliği sonuna kadar duymanızı sağlar.